Eigen wijze moeder Hanneke

Hanneke (45) is een succesvolle businessvrouw, runt een coachingsbedrijf, een online Virtual Assistant School en is alleenstaande moeder van Olivia (6). Hanneke vertelt dat ze als jong meisje helemaal niet droomde van trouwen en kinderen krijgen.

´Ogenschijnlijk hadden we het thuis goed voor elkaar. We woonden in een prima huis, mijn ouders hadden een hechte vriendengroep en regelmatig feestjes. Je kent het wel. Mijn vader werkte veel en was daardoor weinig thuis. Mijn moeder probeerde mijn vader zoveel mogelijk te ondersteunen, was thuis degene die alles regelde en verzorgde maar eigenlijk wilde ze meer. Vanuit een soort vlucht en misschien wel onvrede is ze aan de drank geraakt denk ik. Ik weet nog steeds niet precies wat voor haar de trigger is geweest.

Het drankmisbruik van mijn moeder maakte het thuis erg onvoorspelbaar. Ik wist nooit wat ik kon verwachten en liep altijd op mijn tenen. Ik was de oudste en voelde me erg verantwoordelijk voor mijn twee zusjes. Er kwam veel van het huishouden op mij en mijn zusjes terecht toen mijn moeder wilde gaan werken.

Ik kreeg het idee dat het hebben van kinderen vooral veel werk was en dat kinderen je voor de voeten liepen. Onvoorwaardelijke liefde heb ik niet echt gekend. Ook heb ik me nooit echt kind gevoeld. Dat kwam trouwens niet alleen door mijn ouders hoor maar ook door mijn eigen karakter. Ik was een serieus kind en ging overal vol voor. Dat zie ik ook terug in Olivia.

Maar door mijn jeugd was ik nou niet direct enthousiast over het hebben van kinderen. Tot ik in 2010 een NLP training volgde waarbij ik ineens een ingeving kreeg. ‘Ik kan het niet niet willen’, dacht ik. Onbewust zal die wens er altijd al gezeten hebben maar pas toen ben ik ermee aan de slag gegaan. Ik moest voor mezelf uitzoeken of ik moeder wilde worden en wat ik daarvoor moest doen aangezien ik op dat moment geen partner had.´

Voor mij klopte het precies zo.

´Dat ik moeder wilde worden was al snel duidelijk en ook dat ik het alleen ging doen. Voor mij klopte het precies zo. Ik heb ook nooit gedacht ‘had ik maar eerder of was ik maar iemand tegen gekomen’. Nee, dit paste helemaal bij mij. Dat kreeg ik ook terug van mijn omgeving. ‘Als iemand dit kan ben jij het wel’, kreeg ik vaak te horen. Als ik een doel heb, ga ik ervoor. Ik laat me door niets en niemand afleiden. Dat is wie ik ben en hoe ik leef. Ook hiermee. Ik word daarin altijd gesteund door een diep weten zoals ik dat noem. Het voelt vaak niet als een keuze. Het is er al. Ik hoef alleen te volgen.

Ik hou ervan om zaken grondig aan te pakken en goed voor te bereiden, dus dat heb ik hierbij ook gedaan. Naast praktische zaken was ook al meteen heel erg met het kind zelf bezig. Hoe sterk is mijn gevoel, wat vind ik belangrijk, wat kan ik bieden? En hoe ga ik dat dan doen? Ik had zelf immers niet zo’n geweldig voorbeeld gehad. Als ik een kindje op de wereld zet, wil ik het wel zo goed mogelijk doen. Voor dat kindje.

Uiteindelijk was het dus een besluit voor mij om uit te zoeken of ik het wilde en vervolgens een besluit om het te doen. En door het stapje voor stapje te doen en steeds focus te houden op mijn doel was het voor mij vanzelfsprekend dat het ook lukte. Natuurlijk heb ik ook veel geluk gehad maar ik heb me ook vastgehouden aan dat diepe weten dat het goed zou komen.

Ik heb me er van te voren nooit druk over gemaakt of ik dit alleen kon. Ik wist dat ik dit alleen kon. Ik ben altijd al zelfstandig en eigenwijs geweest. En ik ben ontzettend oplossingsgericht. Als ik iets tegenkom zoek ik daar een oplossing voor. Heel praktisch en efficiënt. Ik ben dus alles gaan uitzoeken, over eventuele kosten, alleen opvoeden, verzekeringen, enzovoort. Maar ook hierin heb ik altijd het vertrouwen gehad dat het goed kwam. Ik red het immers al mijn hele leven alleen.´

Elke keer een stapje verder.

´Nadat ik had besloten dat ik graag moeder wilde worden heb ik eerst een tatoeage laten zetten, ‘Count your blessings’. Dat was voor mij heel belangrijk. Ook al zag ik het al voor me en had ik een diep vertrouwen dat het goed zou komen, ik was ook zo realistisch dat ik wist dat er ook een kans zou kunnen zijn dat het niet zou lukken. Dan vind ik dat ik ook blij moet zijn met wat er wel is en me niet blind moet staren op wat er niet is. Ik kon me geen mooier anker bedenken dan die tekst iedere dag op mijn onderarm terug te zien, vandaar die tatoeage.

Daarna heb ik elke keer een stapje gezet en steeds focus gehouden op mijn doel. Mijn eerste stap was een keer praten met een toen nog onbekende vrouw, nu een goede vriendin, die dit traject al had doorlopen. Bij haar kon ik met vragen terecht als ‘waar kun je terecht, hoe verloopt zo’n traject, wat zijn de kosten, hoe zit dat met hormonen’.  Vervolgens ben ik naar een informatiemiddag geweest. Met een klein groepje vrouwen heb ik nog steeds contact. We noemen onszelf lefmoeders. Heel bijzonder om nog steeds met elkaar verbonden te zijn. En fijn voor de kinderen dat zij zich in de ander kunnen herkennen als kind van een solomoeder.

Maar in eerste instantie heb ik dus veel met mensen gepraat. Ik geloof ook dat je beter kunt reflecteren als je met mensen praat. Dan blijf je niet met alles in je hoofd zitten maar kun je ook in je lijf voelen wat het met je doet. Word je er helemaal enthousiast van of niet? Ik werd alleen maar enthousiaster van deze gesprekken dus ik wist dat dit was wat ik wilde.´

In het leven krijg je uitdagingen op je pad. Het gaat erom hoe je daarmee omgaat.

´En toen kwam de eerste hik-up. Door een eerder voorval mis ik een eierstok en nu bleek tijdens het lichamelijk onderzoek dat er ook praktisch geen leven zat in mijn andere eierstok. Tijdens de echo was de verpleegster al vrij negatief en toen ik later werd opgebeld zei ze ‘Ga maar even zitten want ik heb slecht nieuws voor u. Er is maar 10 % kans dat u zwanger kunt raken en de overgang kan elk moment intreden.’

Ik werd daar ontzettend boos van. Hoezo slecht nieuws? Jij weet niks van mijn leven en kunt niet voor mij bepalen of iets slecht nieuws is. Zeg gewoon ‘ik heb de uitslag’ en dan bepaal ik zelf wel of ik dat slecht nieuws vind of niet. En vervolgens dacht ik ‘fuck it! Ik heb maar 1% nodig!’. In het leven krijg je altijd uitdagingen op je pad en het gaat erom hoe je daarmee omgaat. Voor mij was er nog steeds een kans dus ik ging er nog steeds voor de 100% voor. Mijn doel was niet veranderd en ik had nog steeds het volste vertrouwen dat het goed zou komen.

Het voordeel van die uitslag was dat ik meteen met de hormoonbehandelingen mocht beginnen, terwijl je daar anders pas na een half jaar mee begint. Ik had ook het voordeel dat ik hierdoor in de Europese spermabank terecht kon voor een donor. Daar houden ze veel meer bij van de donor. Zo efficiënt als ik ben heb ik een excelbestand gemaakt met daarin alles wat ik belangrijk vond. Voor mij was het daardoor heel duidelijk dat dit de juiste donor was. Misschien weer dat diepe weten? Toen ik die keus had gemaakt en online had betaald, werd het zaad per vliegtuig naar Nederland gebracht. Hilarisch toch?

Maar op de ochtend dat ik geïnsemineerd zou worden was ik ziek. Ik ben nooit ziek maar die ochtend was ik zo ziek als een hond. Een soort stagefright denk ik. Onbewust veel te spannend, en mijn lichaam roept dan stop. Maar dit was mijn kans dus ik dacht ik zie wel. Als ik nu niet ga, lig ik eruit en dat is niet wat ik wil. Ik ga er gewoon voor!’

Samen met mijn middelste zus ging ik richting kliniek. Eenmaal daar was ik weer rustig. En al op het moment dat ik werd  geïnsemineerd wist ik zeker dat het was gelukt. Voor mijn gevoel was Olivia daar al bij mij in die kamer. Negen maanden later lag ze als echt levend wezentje op mijn borst.´

Ik ben nog nooit zo fit geweest in mijn leven.

´Mijn zwangerschap verliep heel goed. Ik ben nog nooit zo fit geweest in mijn leven. Ook daarin was ik heel doelgericht. Ik heb een gezond lichaam nodig om deze klus te klaren, om er voor mijn kind te zijn dus dat is waar ik voor zorg. Ik was al gestopt met roken, bleef sporten en at gezond. Verder heb ik zwangerschapsyoga gevolgd. Ik had ook weinig last van m’n hormonen. Ik vond het vooral heel erg leuk en keek echt uit naar haar komst.

Tijdens mijn zwangerschap ben ik dingen gaan regelen zoals verzekeringen en opvang. Ik ben naast alleenstaande moeder ook zelfstandig ondernemer en die combinatie vond ik wel eens spannend. Wat doe ik als ik naar opdrachtgevers toe moet of als ze ziek is? Mijn klanten betalen voor Hanneke de freelancer, niet voor Hanneke de nieuwbakken moeder. Ik wil mijn telefoon met een gerust hart uit kunnen zetten als ik aan het werk ben. Door daar hele duidelijke afspraken over te maken, kon ik het goed los laten.

Het enige waar ik wel tegenop zag was de bevalling en die was inderdaad niet makkelijk. Ik heb een doula gevraagd om erbij te zijn omdat ik verder geen ouders, schoonouders of partner had om op terug te vallen. Mijn zussen wilde ik daarin vrij laten. Ik wilde iemand hebben die mij steunt maar ook af en toe even pittig aanpakt want anders ga ik echt mijn eigen ding doen.

Dat was uiteindelijk ook wel weer zo. Dat is dan wel weer typisch. Op een gegeven moment lag alles stil en had ik geen weeën meer. Eén van de gynaecologen die er op dat moment bij was zei tegen mijn doula dat ik het nog één keer kon proberen maar dat er anders een keizersnede moest komen. Dat wilde ik niet. Met een of andere oerkracht heb ik haar eruit geperst. Dat was niet handig voor mijn bekken, ik loop nog bij de fysiotherapeut. Maar ze was eruit. En ja, zo gaat dat bij mij en dat is prima.

Na een extra nachtje in het ziekenhuis mochten Olivia en ik naar huis. De eerste nachten is er een zus of vriendin blijven slapen maar al snel hoefde dat voor mij niet meer. Dit is hoe het is en ik ga het wel weer alleen doen, dacht ik toen. Net zoals borstvoeding geven, kolven. Man, wat een geëmmer zeg! Maar ja, het hoort er gewoon bij. En dan heeft het geen zin om het zwaar te maken.

Mijn omgeving vond het wel heftig hoor, maar ik wilde er niet op die manier naar kijken. Het belangrijkste was dat Olivia het goed deed en dat ik er een beetje boven op kwam. Ik heb altijd vertrouwen gehad. In mijn werk, dat ik moeder zou worden en het zou redden als ze er eenmaal was. Mijn verlof vond ik heerlijk en zo’n kleintje, geweldig! Ik kijk er met hele warme gevoelens op terug.´

Het is nooit zwaar geweest.

´Hoe vaak ik wel niet fronsende wenkbrauwen heb gekregen of opmerkingen als ‘dat moet wel zwaar zijn’ als ik zei dat ik een alleenstaande moeder ben. Nee, het is niet zwaar. Het is nooit zwaar geweest. Het is fantastisch! Ik heb niet zoveel met zwaar. Dat heb ik al genoeg gehad en dat wil ik niet meer. Dus ik doe er alles aan om het zo leuk en licht mogelijk te houden. Ik heb wel eens het idee dat sommige mensen ook geneigd zijn om er dan even in te wentelen want dan krijg je ook sympathie. Ik vind het veel belangrijker dat we gelukkig en gezond zijn. Het is maar net waar je je op focust. Ik wist dat ik dit kon en dat het leuk zou zijn.

Ik ben ervan overtuigd dat wat je tegen jezelf zegt, dat dat ook waar wordt. Dus hoe vaker je tegen jezelf zegt dat het zwaar is of dat je een lastig kind hebt, dan wordt ook waar voor jou. En dus ook het tegenovergestelde, dat het niet zwaar is. Ik zie Olivia echt als een cadeau. En op de momenten dat het zwaar voelt, kun je het minder zwaar laten voelen door hulp in te schakelen. Je kunt altijd iets doen denk ik.

Mijn netwerk is niet groot maar wel heel betrouwbaar. Mijn zussen steunen mij enorm en passen wel eens op. Verder gaat Olivia sinds ze tien weken is naar het kinderdagverblijf en heb ik een vaste oppas aan huis. Ook springt mijn buurvrouw regelmatig bij. En ik plan alles heel goed zodat ik eigenlijk nooit voor verrassingen kom te staan.

Er is altijd wel een oplossing en elke stap die nodig is zet ik. Heel doelgericht en efficiënt ja. Dat is hoe ik ben. Ik heb een bepaald doel voor ogen en ga daar voor. Het laat ook geen ruimte voor twijfel of onzekerheid en dat geeft mij rust.´

Ik vond het lastig om me te schikken naar het schema van een ander.

´Ook al heb ik het alleenstaande moederschap nooit als zwaar ervaren, heb ik wel moeten wennen. Als anderen op mijn rem trappen of als ik me moet schikken naar het schema van een ander raak ik geïrriteerd. Daarom vond ik borstvoeding ook zo’n gedoe. Maar dan zette ik mijn verstand op nul en deed het gewoon. Ik raakte bijvoorbeeld ook weleens geïrriteerd als Oliva ’s avonds niet wilde slapen en ik me had voorgenomen nog even aan het werk te gaan. Heb ik nog trouwens. Inmiddels weet ik dat alle moeders hier in meer of mindere mate ‘last’ van hebben.

Ik besefte echter ook heel goed dat dat niet eerlijk was naar Olivia. Het ging niet over haar maar over mij en mijn frustratie. Mijn werk, mijn missie is gewoon ontzettend belangrijk voor mij en er moet natuurlijk ook gewoon brood op de plank komen. Zij zat dan voor mijn gevoel wel eens in de weg. Maar door er anders naar te kijken, er anders mee om te gaan heb ik dat op kunnen lossen.

Als ik nu weet dat het een drukke week wordt, regel ik extra oppas zodat Olivia goed opgevangen wordt en ik extra ruimte heb om te doen wat ik moet doen. Altijd haar belang voorop. Zodat ik er voor de 100% voor Olivia kan zijn als ik thuis ben, dat is mijn doel. Dan staat mijn werkbewustzijn uit en ben ik er helemaal voor haar.´

Ik geniet ontzettend van mijn tijd met haar.

´Van mijn werk krijg ik enorm veel energie maar ik kan ook intens genieten van mijn tijd met haar. Als ze aan de keukentafel haar kommetje yoghurt zit weg te werken, lekker buiten huppelt of zit te schommelen. Ze is mijn grote trots. Ik realiseer me elke dag als ik naar haar kijk hoe bijzonder het is. Zo’n klein meisje dat uit jouw lijf komt. Een wonder. Wat ik voor haar voel heb ik nog nooit voor iemand anders gevoeld. Dat intense gevoel en die dankbaarheid ervaar ik nog iedere dag.

Haar ontwikkeling volgen vind ik fascinerend. Hoe ze nu steeds vaker zegt ‘mam, ik wil nu even alleen.’ Dat vind ik grappig want dat is natuurlijk 100% hoe ik ben, lekker eigenwijs, alles zelf willen doen. Of hoe ze mij aan het volgen is, stiekem mee zit te luisteren of de wereld aan het ontdekken is. Geweldig vind ik dat. School doet daar natuurlijk ook een heleboel in. Elke dag leert ze weer wat bij. Dat vind ik bijzonder en dan ben ik er trots op dat ze mijn kind is.

Met schoolvakanties hoor ik veel moeders zeggen dat ze blij zijn dat de kinderen weer naar school gaan. Ik niet. Wij gaan dan nog even een paar dagen naar Scheveningen want ik wil eruit halen wat erin zit. Mijn prioriteiten zijn daarin wel geshift sinds Olivia er is. Ik kijk naar wat voor haar belangrijk is en probeer dan de beste combi te maken van wat zij nodig heeft en wat ik nodig heb. Haar belangen staan altijd voorop, maar mijn geluk telt ook. Als dat in balans is, ben ik volgens mij een goede moeder.´

Doe wat je gelukkig maakt.

´Ik heb geen ervaring of iets wel of niet goed of leuk is, ik doe maar wat eigenlijk. Ik zie wel waar het schip strandt. Misschien zegt Olivia over 15 jaar wel dat ze wel wat meer grenzen had gewild, wat meer richting of zelfs sturing. Ik weet het niet. Maar ik weet wel dat ik verantwoordelijk ben voor mijn leven en zij voor het hare. Ik wil haar alles geven en ze mag me alles vragen. Maar ze moet het wel zelf doen. Wil je in die boomhut? Klim maar. Wil je zelf op de schommel? Doen. Als je ontdekt hoe dingen werken, heb je er elke dag in je verdere leven iets aan. Misschien ben ik zelfs af en toe ook best wel een beetje streng. Ik verschuil me er dan achter dat ik geloof dat consequent zijn heel belangrijk is voor een kind, maar ondertussen ben ik gewoon zelf rete-eigenwijs.

Streng en consequent ben ik voor mezelf over het algemeen ook hoor. En ik probeer overal het beste van te maken. Life is too short is mijn ervaring. Niet zo piepen, trek je laarzen aan en stamp in de plassen als het regent. En als dat achteraf gezien niet het beste blijkt te zijn, dan probeer ik daar mild over te zijn. Niet altijd makkelijk maar door te denken aan het kind in mezelf lukt dat beter.

Dat is ook wel wat ik Olivia mee wil geven. Probeer het gewoon, doe wat je gelukkig maakt. Laatst vroeg ze of ze nog in dit huis zou wonen als ik dood zou gaan. ‘Ja, dat denk ik wel’, zei ik toen. Ze was even stil en riep toen ‘Nee hoor mama want ik ga naar Frankrijk!’. Geweldig vind ik dat! Ga maar, doe lekker. Leef je leven.

Ik zie zoveel mensen die wel een droom hebben maar het niet eens hardop tegen zichzelf durven te zeggen. Dat vind ik echt zonde! Er zijn zoveel mensen die zich in allerlei bochten wringen om gelukkig te worden terwijl ze uiteindelijk maar één knoop hoefden door te hakken.  Daar kan ik echt om janken. Op wiens toestemming zit je te wachten?

Ik bedenk minstens een keer in de week een nieuwe wens voor mezelf. Waar word ik nou echt gelukkig van? Durf jezelf die vraag te stellen en ga het dan doen! Mijn tip is ‘begin klein’. Zet die tatoeage. Boek dat lesje suppen of stap in de die luchtballon. Het is jouw leven, dus vul het met de dingen waar jij blij van wordt.´

Tijd moet je niet verspillen.

´Dat heeft ook weer met mijn jeugd te maken. Tijd kun je maar één keer besteden, dat moet je niet verspillen. Dat is ook waarom ik niet rustig aan kan doen of maar één ding tegelijk. Ik doe het liefst drie dingen tegelijk, wil alles uit het leven halen wat erin zit. Ik kies daarom heel bewust wat ik met mijn tijd doe.

En daarin kies ik vaak voor mijn werk, mijn missie. Omdat ik dat belangrijk vind maar ook echt super leuk. Werk is ook tijd voor mezelf. Soms vind ik het leuker om een Facebook advertentie werkend te krijgen dan een sudokupuzzel op te lossen, of om een blog te schrijven dan een serie te kijken. En als ik de serie geen klap aan vind kijk ik niet verder. Dan ga ik iets doen wat ik wel leuk vind.

Verder is mijn tijd met Olivia heilig. Ik ben er dan voor haar en laat werk helemaal los. Daar geniet ik enorm van. Ik doe ook regelmatig iets leuks met vriendinnen of mijn zussen en elke maand plan ik een dag me-time in. Ik plan inderdaad eigenlijk alles. Dat bevalt me gewoon goed. Zo heb ik nooit het gevoel dat ik weg moet maar niet kan.´

Echt contact maken met mensen, dat vind ik belangrijk.

´Tijd besteed ik ook aan mensen. Aan echt contact maken en dan vooral in je eigen kleine kring. Oprecht geïnteresseerd zijn in de ander, doorvragen en luisteren naar het antwoord dat misschien niet zo leuk is als je had gehoopt. Dat vind ik belangrijk. Daar gaat het wat mij betreft om, niet om wat al die andere mensen op Facebook en Instagram vinden.

De laatste tijd twijfel ik weleens of ik wel zo’n goede zus en vriendin ben. Want doordat ik zo weinig ‘vrije tijd’ maak, maak ik dan wel genoeg ‘tijd vrij’ voor de verhalen van mijn loved ones? Ik zal het ze binnenkort eens vragen.

Dat ik dat zo belangrijk vind, is ook weer een gevolg van mijn jeugd waarin mijn ouders altijd bezig waren met de ander. Keurige kleren aan want daar kunnen mensen wat van vinden. Geld voor het goede doel was er altijd maar echte aandacht kreeg ik niet van mijn ouders. Iedereen vond ons een voorbeeldig gezin en de meisjes van Wessel zouden vast snel aan de man komen….. Voor mij liep dat dus anders.

Dat echte contact, doorvragen, dat vind ik belangrijk. Dat raakt mij omdat ik dat wel eens heb gemist. Ik denk ook dat dat komt door de manier waarop ik me profileer. Maar er zijn verschillende Hannekes. Ik wil dat je daar ook naar durft te vragen. Iedereen laat maar een klein deel zien maar er zit nog zoveel meer achter. Dat is wat iemand maakt, al die kleine dingen samen. Waar ik zelf nog in mag leren is om er ook echt onderdeel van te zijn. Ik ben reuzegoed in observeren, maar echt meedoen vind ik niet altijd makkelijk. Ik wil weg kunnen. Gevalletje bindingsangst vrees ik.

Ik wil Olivia ook meegeven dat ze goed is zoals ze is, dat alle mensen in basis goed zijn. Mensen maar ook kinderen kunnen daar heel hard in zijn. Die is dik en die is stom. Wow denk ik dan. Vraag door, kijk verder. Roep niet zomaar met iedereen mee. Daar zou ik haar bij willen helpen. Maar misschien is dat niet eens nodig want ze stelt altijd heel veel vragen.

Ik probeer dat ook te doen. Doorvragen, verder kijken. En niet met iedereen mee te roepen of altijd te doen wat men van je verwacht. Ik wil kijken naar wat Olivia van mij nodig heeft en wat ik haar wil geven. Wat ik denk dat goed is. Als ze durft te springen in het diepe, ga maar, maar ik zal haar nooit pushen in iets wat ze nog veel te eng vindt.

Kinderen zijn in mijn ogen volwaardige mensen, personen met een eigen leven, met een eigen mening. Daar moeten we respect voor hebben vind ik. Daarom vind ik het zo belangrijk om naar Olivia te kijken en naar wat zij nodig heeft. En niet alleen uit te gaan van wat ik wil of denk dat goed voor haar is.´

Hannekes wijsheid

´Wat ik andere moeders mee wil geven, vind ik wel lastig. Want ik kan weet niet wat een andere moeder voelt. Het is voor iedereen anders. Maar wat ik wel wil zeggen is dat het oké is om om hulp te vragen en met anderen te praten over onze angsten, onzekerheden en vragen. Eén van de meest magische stappen die je kunt zetten is hulp vragen is mijn ervaring.

Er is altijd een oplossing. Alleen zit die vaak niet in ons hoofd, anders had je die al lang bedacht. De oplossing zit in je hart en daar kom je alleen door te voelen. Als je durft te voelen wat je voelt en dan om hulp durft te vragen, dan komt de oplossing vanzelf. Pas toen ik durfde te voelen of ik moeder wilde worden en om hulp durfde te vragen, kwam de oplossing. En dan… gewoon doen! Elke keer een stapje.´

Wil je meer verhalen lezen zoals dat van Sanne? Bestel dan het boek Eigen Wijze Moeders door hier je naam en emailadres achter te laten.

Krijg nieuwe content direct in je mailbox.

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: